My Daily Blog 2026#238

Jak to ostatnio często bywa, pogoda zupełnie nie zachęcała do opuszczania bezpiecznych czterech ścian. Sam deszcz nie był może taki straszny, ale towarzysząca mu wichura sprawiała, że za nic w świecie nie chciało mi się wychodzić na zewnątrz. Dopiero późnym popołudniem warunki nieco się poprawiły – wiatr wyraźnie zelżał, a deszcz powoli ustawał. Zbierałem się już powoli do wyjścia na lekki jogging, gdy nagle żona zaproponowała wspólny spacer po lesie w Havré. Wyjątkowo łatwo uległem jej namowom i ruszyliśmy między drzewa. Później, widząc na leśnych alejkach mijających nas raz po raz biegaczy, trochę żałowałem, że tak szybko spasowałem. Czy to nieomylny znak, że głód biegania wraca na dobre?

[ENG] As has often been the case lately, the weather didn't exactly invite venturing out of the comfort of my home. The rain itself wasn't the dealbreaker, but the howling gale accompanying it made stepping outside thoroughly unappealing. It wasn't until late afternoon that conditions improved—the wind died down considerably and the rain dwindled to a light drizzle. I was just getting my act together for an easy jog when my wife suggested a walk in the Havré woods instead. I caved to her persuasion surprisingly easily, and off we went to the forest. Later on, watching runners stream past us on the trails, I felt a slight twinge of regret for throwing in the towel so quickly. Is this a sure sign that my running hunger is finally back?

Walking, Daily Activity