အ႔ံျသစရာ

ျမိဳ႕ေလးမွာ သံဃာတစ္ပါးရွိတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီ သံဃာတစ္ပါးက ေစာင့္ေရွာက္ထားတဲ့ အဘိုးအဘြား ဆယ္ေယာက္ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ၇ ေယာက္ရဲ႕ ေမြးေန႔ေတြ ေရာက္တိုင္း အေမက အဲဒီ ဘုန္းဘုန္းနဲ႔ အဘိုးအဘြားေတြကုိ လွဴေလ့ရွိတယ္။ ဘုန္းဘုန္းကုိ တစ္ဝက္၊ အဘိုးအဘြားေတြကုိ တစ္ဝက္ေပါ့။ ဦးေလးကေန တစ္ဆင့္ အေမကပဲ အားလံုးကုိယ္စား လွမ္းလွဴတာ။ အဘိုးအဘြားေတြအတြက္ ပုိက္ဆံအလွဴကုိ စာအိတ္ေလး ဆယ္ခုထဲ ခြဲထည့္ျပီး တစ္ေယာက္စီ ေပးတာတဲ့။ စာအိတ္ေပၚမွာ ေမြးေန႔ရွင္ နာမည္ ေရးထားတာေပါ့။ အဘိုးအဘြားေတြက အဲဒီစာအိတ္ေလးေတြကုိ အမွတ္တရ သိမ္းထားၾကတယ္။ ေမြးေန႔ေတြကုိလည္း အလြတ္ရေနၾကေရာ။ တစ္ႏွစ္ကုိ ၇ ၾကိမ္ေပါ့။ တစ္ခါတစ္ခါ ၾကားထဲမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ေမြးေန႔မွာ ေမ့ျပီး ေက်ာ္သြားရင္ အဘိုးအဘြားေတြက ေမြးေန႔ရွင္ ေနမွ ေကာင္းရဲ႕လား၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစု ေနမွေကာင္းရဲ႕လားဆုိျပီး စိတ္ပူၾကသတဲ့။ တစ္ခါ ဦးေလးက အဲဒီဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေရာက္တုန္း အေမ့ဆီ ဖုန္းဆက္ေတာ့ အဘိုးအဘြားေတြက သူတုိ႔လည္း အေမနဲ႔ ေျပာခ်င္တယ္ဆုိျပီး အလုအယက္ ဖုန္းေျပာၾကသတဲ့။ အဲဒီကုိ အေမတုိ႔ သြားေတြ႕မယ္ဆုိျပီး တစ္ခါစီစဥ္ေပမဲ့ မသြားျဖစ္လိုက္ဘူး။
@sanmoon