::เราไม่ใช่ศูนย์กลางของจักรวาล::

สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ชาว steemit ที่รักทุกท่าน

ช่วงนี้กำลังทำความเข้าใจกับชีวิตคนให้มากขึ้นค่ะ
หลายเหตุการณ์หลายอย่างผ่านมาสามสิบกว่าปี
ร้องให้เป็นหมื่นครั้งเสียใจเป็นแสนๆ ครั้ง
ดีใจ หัวเราะ เป็นแสนๆ ครั้ง
แต่บางครั้งก็เหมือนเรายังไม่รู้จัก และไม่เข้าใจชีวิต
มากพอและดีพอ

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า...ทำไมคนเราเวลาที่...ตัวเองลำบาก ตัวเองทุกข์
ทำไมต้องคิดว่า ตัวเองลำบาก ตัวเองทุกข์ กว่าชาวบ้านชาวเมืองเขา
ความคิดแบบนี้ น่ากลัวน่ะค่ะ หากไม่ยอมมองโลกให้กว้างขึ้น
เอาแต่โทษฟ้า โทษดิน โทษคนอื่น โทษตัวเอง ....
แทนที่จะเอาเวลาเหล่านั้น มาค่อยๆ คิด ค่อยๆ ทำ ค่อยๆ แก้ปัญหา

เฮ้อออ!!!! สุดท้ายตัวเองก็จมอยู่กับความลำบาก ความทุกข์เหล่านั้น
กลายเป็นคนมองโลกในแง่ร้าย มองไปไหน ทำอะไร ก็ไม่มีความสุข
เป็นคนเห็นแก่ตัว เพราะคิดว่าตัวเองลำบาก ทุกข์อยู่คนเดียว

(เก็บไว้เตือนตัวเอง)
เมื่อใดที่ต้องเจอปัญหา ความลำบาก ความทุกข์ในชีวิต
ลองมองไปรอบๆ สิ คนอื่นเขาก็ลำบากเหมือนกัน
ไม่ได้มีแค่เราน่ะ บางคนไม่มีเงินซื้อข้าวกิน
บางคนไม่มีงานทำ บางคนไม่มีบ้านอยู่
ทุกคนมีปัญหา ทุกคนลำบาก เหมือนกัน
อยู่ที่ใครจะพูดมันออกมาไหม และวิธีการจัดการกับมัน

อย่ามองแค่ตัวเอง ชีวิตคนเรามันก็เป็นแบบนี้ละ
อยู่ที่เราเรียนรู้และเข้าใจมัน
อย่าเอาตัวเราเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล
(ไม่มีอะไรค่ะ หนูแค่มาบ่นรอบดึก)
ขอทำความเข้าใจกับเรื่องที่เจอก่อนน่ะค่ะ
ไว้จะมาเล่าให้ทุกท่านฟัง...

สุดท้ายนี้ต้องขอขอบคุณพื้นที่ใน steemit และ เพื่อนๆชาว Steemit ที่น่ารักทุกคน
ขอบคุณทุกการอัพโหวต ทุก Comment ทุกการติดตาม ขอบคุณจากใจจริงๆค่ะ

คืนนี้หลับฝันดีนะคะ