Introducing myself

Steemit က ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ အားလံုးပဲမဂၤလာပါခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္နာမည္ကေတာ့ သူရိန္ လို႔ေခၚပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းကေတာ့ ဘာမွေထြေထြထူူးထူးေတာ့ မရွိပါဘူး။ သူလိုကိုယ္လို သာမန္လူတစ္ေယာက္ပါ ပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေရႊဘိုမွာေမြးတယ္။ ေမြးသာေမြးပါတယ္ ေရႊဘိုၿမိဳ႕က ဘယ္လိုမွန္းေတာင္မသိပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မိဘေတြက အစိုးရဝန္ထမ္းေတြေလ။ အစိုးရဝန္ထမ္းဆိုေတာ့ သိၾကတဲ့ အတိုင္းေပါ့ ေနရာအေျခတက်မရွိဘူး။ တာဝန္က်တဲ့ေနရာကို ေျပာင္းေရႊ႔ေနရတယ္ေလ။ တစ္ၿမိဳ႕ၿပီးတစ္ၿမိဳ႕ ေျပာင္းလာလိုက္ရတာ ကၽြန္ေတာ္ ၆ တန္းေလာက္မွသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကိုေရာက္ၿပီး ဘယ္မွထပ္မေျပာင္း ရေတာ့တာ။

photo credit-google

ေရႊဘိုဆိုတာဟာ ျမန္မာ့ရာဇဝင္မွာ ကိုယ့္ထီး၊ ကုိယ့္နန္းနဲ႔ တင့္တယ္ခိုင္မာခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သီခ်င္းေတြ၊ စာအုပ္ေတြထဲကေနတစ္ဆင့္ သိခဲ့ရတယ္။ ေရႊဘိုသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ရတာကို အခုခ်ိန္ထိ ဂုဏ္ယူေနတုန္းပါပဲ။ ရန္ကုန္မွာအေနၾကာေပမယ့္ ရန္ကုန္သားမျဖစ္သြားပါဘူူး။ ေရႊဘုိသားက ေရႊဘိုသားပါပဲဗ်ာ။ တစ္ေန႔ေန႔တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ့္ေမြးဌာနီျဖစ္တဲ့ ေရႊဘိုၿမိဳ႕ကို အေရာက္သြားမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။

ငယ္ငယ္ေလးထဲက တစ္ၿမိဳ႕ၿပီးတစ္ၿမိဳ႕ေျပာင္းေနရလို႔လားမသိပါဘူး ကၽြန္ေတာ့္မွာအေပါင္းအသင္းဆိုလို႔ သိပ္မ်ားမ်ားစားစားမရွိပါဘူး။ နဂိုကတည္းက စကားနည္းတာလည္း ပါမယ္ထင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းထားၿပီးရင္ ေနာက္တစ္ၿမိဳ႕ထပ္ေျပာင္းရမွာကို စိတ္ကအလိုလိုသိေနေတာ့ ခြဲရမယ့္အတူတူ မေပါင္းျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္းေနတတ္လာတယ္။ ေက်ာင္းမွာ အားကစားလုပ္တဲ့ အခါမ်ိဳးဆိုရင္ အစုအဖြဲ႔နဲ႔လုပ္ရတဲ့ အားကစားမ်ိဳးကို မေရြးခ်ယ္ျဖစ္ခဲ့ပဲ တစ္ေယာက္တည္းလုပ္လို႔ရတဲ့ အားကစားမ်ိဳးကိုပဲ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။

အဲ့ဒါကေတာ့ စစ္တုရင္ေပါ့။ အရမ္းေကာင္းတယ္။ စကားလည္းေျပာစရာမလိုဘူး။ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ပင္ပင္ပန္းပန္းလည္း လုပ္စရာမလိုဘူး။ ဒီအားကစားက ၿငိမ္ၿငိမ္ဆိမ္ဆိမ္ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႔ ဥာဏ္ခ်င္းယွဥ္ၿပိဳင္ရတဲ့ အားကစားပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ဥာဏ္ေကာင္းလို႔ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ပံုစံနဲ႔ ကိုက္တယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္က တစ္ေယာက္တည္းသမားကိုး။

photo credit-google

စစ္တုရင္က ကၽြန္ေတာ့္ဘဝအတြက္ အေဖာ္မြန္ေကာင္းပါပဲ။ သူ႔ေၾကာင့္လည္း လူဝင္ဆံ့လာတယ္။ အရာရာမွာ ကိုယ့္တစ္ဖက္တည္းမဟုတ္ပဲ သူ႔ဖက္ကိုယ့္ဖက္ျမင္တတ္လာတယ္။ အလုပ္လုပ္ရင္လည္း အမွားနည္းေအာင္လုပ္တတ္လာတယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ စစ္တုရင္ရဲ႕ ေက်းဇူးေတြမကုန္ႏုိင္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။

တစ္ေယာက္တည္းေနတတ္ေတာ့ စာအုပ္စာေပနဲ႔ ရုပ္ရွင္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အေဖာ္မြန္ေတြျဖစ္လာတာေပါ့။ တကယ္ေကာင္းတဲ့ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားျဖစ္ျဖစ္၊ စာအုပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဖတ္ၿပီး၊ၾကည့္ၿပီးၿပီဆိုရင္ သူတို႔ကေပးခ်င္တဲ့ မက္ေဆ့နဲ႔ရသေတြအေပၚမွာ စီးေမ်ာေပ်ာ္ဝင္ခံစားေနရတဲ့ အရသာကို တကယ္ႀကိဳက္တယ္။

photo credit-google

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝကေတာ့ ေထြေထြထူးထူး ဘာမွမရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ Steemit ကို စတင္ေတြ႔ရွိတာဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ထူးျခားမႈတစ္ခုလို႔ထင္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုတာ ေသခ်ာခ်ာ ေရေရရာရာမေျပာတတ္ေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာေႏြးေထြးသလိုလို ခံစားရတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ အဲ့လိုေျပာရလည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဘာလုပ္လုပ္အရင္ဆံုး ေလ့လာေလ့ရွိတယ္။ ေလ့လာေတာ့ Myanmar Steemit က ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ ေစတနာထားတာေတြ၊ အနစ္နာခံတာေတြ၊ စိတ္ရွည္တာေတြ ၊ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဂရုစိုက္တာေတြကို ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ တျခားနုိင္ငံက Steemit အဖြဲ႔ေတြေတာ့မသိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံက Steemit အဖြဲ႔ကေတာ့ မိသားစုလိုေႏြးေထြးတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုလို႔ ခံစားမိတယ္။

photo credit-google

အဲ့ဒါေၾကာင့္လည္း Steemit အဖြဲ႔ထဲဝင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ ခ်ႏုိင္ခဲ့တယ္။ သစ္တစ္ပင္ေကာင္းရင္ ငွက္တစ္ေသာင္းနာခိုႏုိင္သလို ျမန္မာ Steemit အဖြဲ႔ကလည္း မိသားစုလို႔ ေႏြးေထြးတဲ့အရိပ္အာဝါသေတြေပးေနတာျဖစ္တဲ့အတြက္ လူတိုင္းလူတိုင္း နားခိုသင့္တဲ့ အရိပ္အာဝါသတစ္ခုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ျမင္တယ္။

Myanmar Steemit Community ဒီထက္မက ေအာင္ျမင္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳရင္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မိတ္ဆက္စာကို ရပ္နားလိုက္ပါတယ္။ အားလံုးလည္း က်န္းမာပါေစ။
@thurein